English version
Uroczystości rozpoczęła msza święta w kościele garnizonowym pw. św. Jerzego, w której udział brał dyrektor oddziału Pan dr Marek Jedynak. Po zakończeniu obrządku uczestnicy przemaszerowali na plac apelowy, na którym gości powitał dowódca 18. Białostockiego Pułku Rozpoznawczego płk Paweł Lachowski.
Głównym punktem tegorocznego wydarzenia było nadanie 18. Białostockiemu Pułkowi Rozpoznawczemu imienia gen. bryg. Nikodema Sulika. Odczytana została decyzja nr 26/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 marca 2023 r. w sprawie nadania imienia patrona 18. Białostockiemu Pułkowi Rozpoznawczemu.
Uroczystościom towarzyszył piknik rodzinny, na którym można było zapoznać się ze sprzętem i uzbrojeniem służb mundurowych, wziąć udział w pokonywaniu toru przeszkód czy w ćwiczeniach na mini strzelnicy. Każdy uczestnik festynu mógł znaleźć idealne zajęcie dla siebie.
W pikniku wziął również zespół Oddziałowego Biura Edukacji Narodowej Instytutu Pamięci Narodowej w Białymstoku, który przygotował z tej okazji infografikę dotyczącą wspaniałej postaci gen. bryg. Nikodema Sulika. Przy naszym stoisku można było również samodzielnie stworzyć własny, pamiątkowy magnes z podobizną generała.
Generał Nikodem Sulik (1893-1954)
Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, komendant Okręgu ZWZ Wilno, dowódca 5. Kresowej Dywizji Piechoty.
Przyszły generał urodził się 15 sierpnia 1893 r., we wsi Kamienna Stara (pow. sokólski). Pochodził z rodziny o chłopskich korzeniach, rodzice na życie zarabiali uprawiając rolę. Mimo skromnego pochodzenia potrafili zapewnić chłopcu warunki, które umożliwiły mu ukończenie gimnazjum. Plany o kontynuowaniu edukacji zostały przerwane przez carską armię, która skrwawiona na frontach trwającej I wojny światowej potrzebowała rekrutów. Sulik trafił w szeregi wojsk Mikołaja II. Ukończył kurs oficerski i jako chorąży ruszył na front. Walczył m.in. na Wołyniu. Szybko udowodnił, że jest osobą posiadającą dowódcze predyspozycje, ponadto cechowała go odwaga i bojowa skuteczność. Zostało to dostrzeżone przez jego przełożonych, otrzymał jedno z najbardziej prestiżowych rosyjskich odznaczeń „Złoty Oręż Świętego Jerzego”. Rewolucyjny chaos, który opanował Rosję w 1917 r. Nikodem Sulik przetrwał w szeregach macierzystego pułku, który walczył na froncie rumuńskim. Bolszewicki zamach stanu i pogłębiająca się anarchia w szeregach rosyjskiej armii doprowadziły do jej rozpadu. Sulik porzucił szeregi wojsk rosyjskich i podążył do Mohylewa, gdzie próbował zaciągnąć się do formujących się oddziałów polskich, nad którymi komendę trzymał gen. Józef Dowbor-Muśnicki. Ze względu na zły stan zdrowia nie został przyjęty. Powrócił do rodzinnej wsi. Nie cieszył się jednak długo życiem cywila. Wstąpił do Samoobrony Ziemi Grodzieńskiej w szeregach której walczył o wschodnie granice odradzającej się Rzeczpospolitej. 25 stycznia 1919 r. został przydzielony do Białostockiego Pułku Strzelców. Przez kolejne miesiące walczył z bolszewikami. Za wykazaną odwagę w boju został odznaczony Krzyżem Walecznych oraz udekorowany Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Po zakończeniu wojny pozostał w wojsku jako zawodowy oficer. We wrześniu 1939 r. ponownie stanął do walki z Armią Czerwoną - dowodził Pułkiem KOP „Sarny”. Brał udział w bitwie pod Kockiem. Po klęsce wojsk polskich uniknął niewoli i włączył się w prace powstającej niepodległościowej konspiracji. Pod koniec 1939 r. został komendantem Okręgu ZWZ Wilno. W warunkach litewskiej a następnie sowieckiej okupacji zorganizował sprawnie działającą strukturę niepodległościową. 13 kwietnia 1941 r. został aresztowany przez Sowietów. Wolność odzyskał w sierpniu 1941 r. po podpisaniu układu Sikorski-Majski i wstąpił do tworzonych na terenie ZSRS polskich oddziałów. Po opuszczeniu przez Armię gen. Andersa terytorium Związku Sowieckiego objął, w czerwcu 1943 r., dowodzenie 5. Kresową Dywizją Piechoty. Na jej czele przeszedł cały szlak bojowy II Korpusu. Walczył m.in. pod Sangro, Volturno, nad rzeką Senią, Loretto i pod Bolonią. Za walki o Monte Cassino, na wniosek gen. Andersa, został uhonorowany Krzyżem Złotym Orderu Wojennego Virtuti Militari. 1 marca 1944 r. awansowano go do stopnia generała brygady.
Po zakończeniu II wojny światowej nie powrócił do okupowanej przez Sowietów Polski. Zmarł 14 stycznia 1954 r. w Londynie. W 1993 r. doczesne szczątki generała i jego żony Anieli z d. Tarasiewicz zostały złożone w mogile położonej przy kościele p. w. św. Anny w Kamiennej Starej.