Instytut Pamięci Narodowej w Białymstoku

Olsztyn, dnia 27 września 2012 r.

Instytut Pamięci Narodowej – Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Białymstoku zawiadamia, że w dniu 19 września 2012 r., na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k. i art. 322 § 1 i 2 k.p.k. zostało wydane postanowienie o umorzeniu śledztwa o sygn. S. 89/01/Zk:

I. w sprawie zbrodni komunistycznej, będącej jednocześnie zbrodnią przeciwko ludzkości, polegającej na fizycznym i psychicznym znęcaniu się w okresie od 14 lutego 1950 r. do maja 1950 r. w Olsztynie przez funkcjonariuszy Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego Celestyna N. i Bronisława Ż. nad pozbawionym wolności komendantem młodzieżowej antykomunistycznej organizacji o nazwie Harcerska Organizacja Podziemna Wiesławem Kazberukiem, polegającego na biciu go pięściami i kopaniu po całym ciele, kopaniu obcasem po kościach goleniowych, uderzaniu pięścią w skroń, kantem dłoni w kark, uderzaniu okutą linijką po karku i dłoniach, świeceniu mu silnym strumieniem światła w oczy, wyzywaniu obelżywymi słowami, pluciu w twarz, przystawianiu pistoletu do głowy, grożeniu aresztowaniem jego rodziców i oddaniem młodszej siostry do domu dziecka, przetrzymywaniu go w karcerze i nieprzystosowanych do tego pomieszczeniach, czym m.in. zmuszano wymienionego do składania określonej treści wyjaśnień, zaś opisane wyżej zbrodnicze metody śledcze stanowiły represje wobec osoby pozostającej w opozycji do panującego wówczas ustroju politycznego,

tj. o przestępstwo z art. 246 k.k. z 1932 r. w zw. z art. 2 ust.1 i art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz.U. Nr 155 poz. 1016 z późn. zm.)

- wobec śmierci sprawców (art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.)

II. w sprawie zbrodni komunistycznej, będącej jednocześnie zbrodnią przeciwko ludzkości, polegającej na fizycznym i psychicznym znęcaniu się w okresie od lutego 1950 r. do grudnia 1950 r. w Olsztynie przez funkcjonariuszy Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego nad pozbawionymi wolności członkami młodzieżowej antykomunistycznej organizacji o nazwie Harcerska Organizacja Podziemna, co stanowiło represje wobec osób pozostających w opozycji do panującego wówczas ustroju politycznego, a mianowicie nad:

1. Franciszkiem Rodziewiczem w okresie od 21 lutego 1950 r. do lipca 1950 r. poprzez zmuszanie go do wielogodzinnych stójek, nakazywanie mu wykonywania pompek podczas których przydeptywano obcasami palce rąk, zmuszanie do siedzenia wiele godzin na krawędzi taboretu, umieszczanie w karcerze, wielokrotne uderzanie rękami po twarzy, grożenie użyciem broni,
2. Teresą Pacholec w okresie od 15 sierpnia 1950 r. do listopada 1950 r. poprzez przesłuchiwanie jej nocami, bicie rękami po twarzy i głowie grożenie użyciem broni,
3. Danielą Matusiak w sierpniu 1950 r. poprzez poddawanie jej wielogodzinnym przesłuchaniom, nakazywanie stania na baczność, ciąganie jej za włosy, uderzanie po twarzy, grożenie użyciem broni,
4. Dyonizym Dogwiłło w okresie od 17 lutego 1950 r. do września 1950 r. poprzez poddawanie go wielogodzinnym przesłuchaniom bez przerwy, bez jedzenia i picia, nakazywanie mu siedzenia na krawędzi krzesła, świecenie w oczy silnym strumieniem światła, wkładanie między palce ołówków i ściskanie dłoni, uderzanie pięściami, umieszczanie w karcerze,
5. Jerzym Wołejko w okresie od 17 lutego 1950 r. do kwietnia 1950 r. poprzez poddawanie go wielogodzinnym, trwającym również nocą przesłuchaniom, wielokrotne uderzanie pięściami i kopanie po całym ciele, gniecenie i uszkadzanie mu genitaliów, umieszczanie w karcerze,
6. Filomeną Muszyńską latem 1950 r. poprzez poddawanie jej wielogodzinnym, prowadzonym również nocą przesłuchaniom, uderzanie rękami oraz pięścią po twarzy, świecenie silnym strumieniem światła w oczy,
7. Ryszardem Gryczko od 19 lutego 1950 r. do grudnia 1950 r. poprzez uderzanie go pięściami i kopanie po całym ciele, nie pozwalanie na sen, umieszczanie go w karcerze, uderzanie drewnianą listwą w kostki nóg i barki,
8. Marianem Leopoldem od 23 lutego 1950 r. do lipca 1950 r. poprzez umieszczanie go w karcerze, poddawanie wielogodzinnym przesłuchaniom, uderzanie ręką w twarz,
9. Henrykiem Masiewiczem od 24 marca 1950 r. do lipca 1950 r. poprzez gaszenie mu niedopałków papierosów na rękach, kopanie po całym ciele, uderzanie go rękami po twarzy, głodzenie, poddawanie wielogodzinnym przesłuchaniom,
10. Wiesławem Kazberukiem (innych niż wymienieni w pkt I sprawców) w okresie od 14 lutego 1950 r. do maja 1950 r. poprzez bicie go pięściami i kopanie po całym ciele, kopanie obcasem po kościach goleniowych, uderzanie pięścią w skroń, kantem dłoni w kark, uderzaniu okutą linijką po karku i dłoniach, świecenie silnym strumieniem światła w oczy, wyzywanie obelżywymi słowami, plucie w twarz, przystawianie pistoletu do głowy,
11. Jerzym Steckim w okresie od 22 lutego 1950 r. do września 1950 r. poprzez poddawanie go wielogodzinnym przesłuchaniom, nakazywanie mu wykonywania przysiadów lub tzw. żabek, umieszczanie w karcerze,
12. Tadeuszem Wierzbickim w okresie od 27 lutego 1950 r. do lipca 1950 r. poprzez poddawanie go wielogodzinnym przesłuchaniom, nakazywanie mu wielogodzinnych stójek, uderzanie rękami po twarzy, zgaszenie na plecach papierosa,
13. Jadwigą Pindor w okresie od 14 do 28 lutego 1950 r. poprzez poddawanie jej wielogodzinnym przesłuchaniom, w czasie których świecono jej silnym strumieniem światła w oczy,
14. Adelajdą Wójcicką wiosną 1950 r., w okresie kilkunastu godzin, poprzez bicie jej otwartą dłonią po twarzy,
15. Stefanem Mielnikiem w połowie lutego 1950 r. przez okres tygodnia, poprzez poddawanie go wielogodzinnym przesłuchaniom,
16. Cyrylem Lipskim, przez dwa tygodnie wiosną 1950 r., poprzez poddawanie go wielogodzinnym przesłuchaniom, niepozwalanie na sen i świecenie mu silnym strumieniem światła w oczy,
17. Aurelią Krystyną Białobrzeską w okresie od 16 sierpnia 1950 r. do września 1950 r. poprzez bicie jej pięściami po głowie, wyzywanie obelżywymi słowami, przetrzymywanie w izolatce,
18. Kazimierzem Brejnakiem w okresie od 17 lutego 1950 r. do września 1950 r. poprzez bicie go, kopanie, polewany wodą, przetrzymywanie w karcerze, wyzywanie obelżywymi słowami,

tj. o przestępstwa z art. 246 k.k. z 1932 r. w zw. z art. 2 ust.1 i art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz.U. Nr 155 poz. 1016 z późn. zm.)

- wobec niewykrycia sprawców (art. 322 § 1 i 2 k.p.k.)

Pouczenie: odpis postanowienia o umorzeniu śledztwa wraz z uzasadnieniem dostępny jest dla stron w sekretariacie Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Białymstoku – Delegatura w Olsztynie ul. Jagiellońska 46, 10-273 Olsztyn. Można go odebrać osobiście w terminie 7 dni od daty ogłoszenia lub złożyć na piśmie wniosek o doręczenie odpisu postanowienia (art. 131 § 3 k.p.k.). Pokrzywdzonemu przysługuje prawo przejrzenia akt sprawy i złożenia zażalenia na powyższe postanowienie do sądu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 306 § 2 k.p.k., art. 465 § 2 k.p.k.).

Zażalenie wnosi się za pośrednictwem prokuratora, który wydał postanowienie. Termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Zażalenie wniesione po upływie terminu jest bezskuteczne (art. 122 § 1 i 2 k.p.k., art. 460 k.p.k.).

P  R  O  K  U  R  A  T  O  R
Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni 
przeciwko Narodowi Polskiemu
w Białymstoku   
Tomasz Stadnicki