3 sierpnia 1946 r. niespełna 18-letnia Danuta Siedzikówna „Inka”, sanitariuszka 5. Wileńskiej Brygady AK została skazana na karę śmierci przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Gdańsku. Prokurator Wacław Krzyżanowski zawarł w akcie oskarżenia zarzuty udziału Siedzikówny w związku zbrojnym, mającym na celu obalenie siłą władzy ludowej oraz mordowania milicjantów i żołnierzy Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, m.in. nakłanianie do rozstrzelania dwóch funkcjonariuszy UB podczas akcji szwadronu „Żelaznego” w Tulicach pod Sztumem. Komunistyczną zbrodnię zatwierdził „sąd” w składzie: przewodniczący major Adam Gajewski, przedwojenny prawnik oraz kpr. Wacław Machola i kpt. Kazimierz Nizio-Narski. Wyrok wykonano 28 sierpnia 1946 r. Wraz z „Inką” śmierć poniósł ppor. Feliks Selmanowicz, „Zagończyk”, zastępca dowódcy plutonu 5. Wileńskiej Brygady AK mjr. „Łupaszki”. Ponieważ żołnierze Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego - członkowie dziesięcioosobowego plutonu egzekucyjnego strzelali w powietrze, „Inkę” i „Zagończyka” dobił dowódca plutonu egzekucyjnego ppor. Franciszek Sawicki z gdańskiego KBW.
W grypsie przesłanym z więzienia Danusia Siedzikówna napisała: „Powiedzcie mojej babci, że zachowałam się jak trzeba”.