English version
Emilia Plater urodziła się 13 listopada 1806 r. w Wilnie. Na wieść o wybuchu powstania listopadowego, 25 marca 1831 r. własnoręcznie napisała oświadczenie o chęci przystąpienia do insurekcji. Utworzywszy kilkusetosobowy oddział i rozpoczęła marsz na Dyneburg. 4 kwietnia 1831 r. zajęła miejscowość Jeziorosy. Zrezygnowała z dalszego marszu ze względu na straty i przewagę Rosjan. Po stoczeniu potyczek pod Ucianami i Oniksztami 30 kwietnia 1831 r. przybyła do obozu Karola Załuskiego i wraz z partią wstąpiła do oddziału wolnych strzelców wiłkomirskich. Po zajęciu Wiłkomierza 17 maja 1831 r. Emilia Plater wstąpiła do partii Konstantego Parczewskiego. Po zorganizowaniu regularnej armii powstańczej w stopniu kapitana objęła dowództwo 1. kompanii 1. Pułku Litewskiego (25. Pułk Piechoty Liniowej). Wzięła udział w starciu pod Kownem 25 czerwca 1831 r. Mimo nieuchronnej klęski, chcąc kontynuować walkę, odmówiła przekroczenia granicy z Prusami. Zmarła 23 grudnia 1831 r. w rodzinnym dworku Abłamowiczów w Justianowie.
Oznaczenie tabliczką ,,Grób Weterana” pomnika Emilii Plater na starym cmentarzu w Kopciowie – 8 lipca 2024
Ewidencja grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski obejmuje nie tylko miejsca spoczynku bohaterów zmagań o niepodległą Ojczyznę w kraju, lecz również te rozsiane po całym świecie.
08.07.2024